خوزستان از نظر پستی و بلندی به سه منطقه کوهستانی، جلگه ای، و ساحلی تقسیم می شود. ارتفاعات شمالی با پوشش جنگلی و پوشش گیاهی مشخص، زندگی را بر محور دامداری ایجاب می کنند.

شمال و شرق این استان را رشته کوههای زاگرس در بر گرفته است. ارتفاعات آن به سوی جنوب غربی به تدریج کاهش می یابد و در نواحی جنوبی تر به صورت تپه ماهور هایی نمایان می شود.

    قسمت جلگه های خوزستان بین دامنه های شمالی و شمال شرقی مرز ایران و عراق بین ارتفاعات حمرین و مصب اروند رود قرار دارد.

نواحی ساحلی جنوب خوزستان عموما بسیار کم عرض و باریک اند. در طول سواحل آن بنادر فعال خرمشهر ، آبادان، امام خمینی(شاهپور)، و ماهشهر قرار دارند.

    جلگه خوزستان در گوشه شمال غربی خلیج فارس واقع است و با اینکه در حدود 180 کیلومتر از سوی جنوب با آن مجاور است، ولی از نظر جغرافیایی رابطه ای با دیگر مناطق ساحلی جنوب ندارد.

    باران آن از دیگر نواحی بیشتر است، کارون طولانی ترین رودخانه ایران بدان رسوب وارد می کند و به علت رسوبی بودن اراضی، از نقاط بسیار حاصلخیز ایران است.تقریبا نمام محصولات منطقه حاره مرطوب را می توان در این جلگه به دست آورد، از طرفی امروزه خوزستان به علت کشف و استخراج نفت از اهمیت و اعنبار خاصی برخوردار است. وجود شهر های پر جمعیت چون اهواز و بنادر فعال، وجه تمایز دیگر این سرزمین را با دیگر مناطق ساحلی جنوب است.